Shiite Ulama & Political Power [Persian Language]

Description

کتاب «علمای شیعه و قدرت سیاسی» نوشتهٔ احمد کاظمی موسوی به مطالعهٔ ظهور و تکامل نهاد علمای شیعه با توجه ویژه به گرایش فزایندهٔ سیاسی آن می‌پردازد. بر اساس مرجعیت دانش فقهی خود، علما مدعی شدند که باید جایگاه امامان معصوم را بر عهده گیرند که این امر علاوه بر مرجعیت قضایی، آنها را مستحق قدرت سیاسی نیز می‌سازد. این ادعا با ظهور دین عامّهٔ شیعه در دورهٔ صفوی (۱۵۰۱–۱۷۲۲) تقویت شد. محبوبیت مراسم عزاداری محرم و زیارت قبور، درآمد مالی مستقل علما و کاریزمای مشترک آنان با امام معصوم را تضمین کرده است. علما به‌عنوان کانون دین عامّه، نه تنها توانستند بر چالش‌های فکری متعدد صوفی، اخباری، شیخی و معاصر فائق آیند، بلکه موفق شدند پس از انقلاب اسلامی ایران (۱۹۷۹) قدرت سیاسی را به دست گیرند و نهادهای دینی را در انحصار خود درآورند.

Shiite Ulama & Political Power by Ahmad Kazemi Moussavi examines the rise and development of the institution of the Shiite ulama with special reference to its increasingly political orientation. Based on the authority of their knowledge of jurisprudence, the ulama claimed that they should assume the position of holy Imams which entitles them to political power in addition to their juridical authority. This claim was bolstered by the rise of Shiite popular religion during Safavid period (1501-1722). The popularity of Muharram processions and tombs visitations have ensured the ulama’s independent financial income and a shared charisma with the holy Imam. Being the locus of popular religion, the ulama managed not only to overcome several Sufi, Akhbari, Shaykhi and contemporary intellectual challenges, but to succeed in taking political power and monopolize the religious institutions after the Islamic Revolution of Iran (1979).